اتاق ، پنجره ، باران ، فقط تويي كه كمي

   "نباخته"درك نمي كند چگونه مي شكني

   عبـور دودهاي پياپي و قُل قُلـي خفيــف 

   هیــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــس !  ...

   شلنگ کوچک حوض قلیان آمدست آبتنی

    مرا که دود می شوم آرام در فضای اتاق

    شبیه بخار دمیده  زسیگار، پُک نمی زنی؟

    چقدر سر به زير شُدست سر به هوايي من

    چقدر دیده ای دخترکی شده باشد شبیه پیرزنی

    منم که نشستـه ام خمـوش در همیــــشه خویش

    تویی که چو پادشاه هزار ساله،بی درنگ درمنی

    سرم بلند مي شود و بي هوا در اتـاق مي چرخد

    به دور و حواشيش پُرست پروانه های پیله تنی ــ

     که ـ با ـ  و  ـ بدون ـ پیله ناخوش احوالند ، اندکی

    تو از کدام شعورشاعرانگی پروانه، لاف مي زني

    نه گيج كه نمي رود سرم،"حال من هميشه خوشست"

    چقدر تنگيده دلم از نگفتن اين جمله دوست داشتني !

    هزار بار گفته ام كه بي تو بَســــــي کَمَم ولی

    تو می شنوی و خودت را به خواب می زنی

    منم ـ کسی که شبیه نیست ذره ای به خودش

    تمام تنش پر شده از بوسه ی لبی دهنی . ..

    چقدر مرده ام از روزمرگی ، نبودنهــــا  

     چقدر شده گـــــوری ، اندازه خودت بِكَني

     بپیچ دور گردن من دو دست خود چون دار

     و ضربه آخر، بزن ، بپوش از براي من كفني